Akademisyen/Sosyolog Ahmet Aydın: Gitme Mübarek!

Gidiyorsun öyle mi? Gözleri yaşlı, gönülleri yorgun olanlara elveda bile demeden Selaların sedaları şehirlerin sokaklarında yankılanırken Ezan sesleriyle dolan Camiler, cemaatine henüz alışmıştı Ramazan davulcuları manilerini senin için söylüyorlardı Ama Sen gidiyorsun.  Sen gidiyorsun öyle mi? Gidişinle canımızdan can kopup gidiyor biliyor musun? Dökülüyor ezan sesleri yağmur damlaları gibi semadan Gelişinle huzur dolup mutlu olmuştu mahsun yürekler  Şimdi bir ömür gidiyor seninle ardına bile bakmadan Ama Sen gidiyorsun. Sen gidiyorsun öyle mi? Birlikte söylediğimiz ilahilerin tınısı kulaklarımızda kaldı Sevgi dolu bakışmalarımızla oturmuştuk iftar sofralarında Bir ekmek fırınında, sıcak pide kuyruğunda bekleyen çocuklar  Ramazanla özdeşleşmiş taze hurmayla açıldı oruçlar sende Ama Sen gidiyorsun.  Sen gidiyorsun öyle mi? Sen gittikçe her gün birer birer ömrümüzden gün gidiyor  Gidecek olman, geceden kalan uykularımızı bölüyor  Ay ve Yıldızlar senin için parlıyordu gökyüzünde Şehirlerin zifiri karanlık sokaklarından gidiyor insanlar Gönüller paylaşmanın verdiği huzurla seninle dolmuştu Ama Sen gidiyorsun. Sen gidiyorsun öyle mi? Sen içimize sönmeyen bir kor ateşi yakıp öyle gidiyorsun İçimizde gidişinden kaynaklanan bir yangın büyüyor Adeta bir yanardağ volkanı patlıyor yüreklerimizde Yüzlerimize vedanın hüznü yansıyor sessizce Yanıyor yürekler, çünkü, seninle birlikte herşey gidiyor Ama Sen gidiyorsun.  Sen gidiyorsun öyle mi? Sen sanki bize küsmüşcesine arkana bakmadan gidiyorsun Bizden memnun olmamış gibi hızlıca ayrılıyorsun  Senin gidişine sadece insanlar gözyaşı akıtmıyor  Arşlar, sağanak sağanak içini döküyor senin için  Bahar ayında ağaçların yaprakları açmadan üşüyor  Sen sessizce gidiyorsun aramızdan veda bile etmeden Cümle alem, tüm nebatât lâl olmuş susuyor gidişine  Yer susuyor, gök susuyor aramızdan ayrılışına İnsanların yürekleri kor olmuş, sensizlikten yanıyor Ama Sen gidiyorsun. Sen gidiyorsun öyle mi? Bunca birlikteliklere, milyonlarca oruçlulara Bunca iftarlara, bunca sahurlara rağmen  Senin gidişini durduramıyor hiçbir şey  Bir veda busesi koymadan alınlarımıza gidiyorsun Bu güzellikler sanki hiç yaşanmamış gibi Herşeyi önüne katarak, kasıp kavurup Ardına bile bakmadan koşarak uzaklaşıyorsun Ama Sen gidiyorsun. Sen gidiyorsun öyle mi? Mukabele okuyan hafızların sesleri duvarlarda yankılanıyor  Camiler, çocukların cıvıltılarıyla coşup şenleniyor  Kadınlı erkekli cemaat, camileri doldurmuştu teravihte Hatimle kılınan namazların ferahlatıcı etkisiyle  Okullarda, çocuklar ilkdefa senin için hazırlanmıştı Ama Sen gidiyorsun. Sen gidiyorsun öyle mi?  Okunan binbir hatimlerin sevaplarıyla Büyük bir coşkuyla kılınan teravihlerinle Son on gününde hatimli teheccüd namazıyla  Bir koşuşturmanın içerisinde oruçlu müminler  Sokaklarda bir aydır yanan mahlalar mahsun kaldı Bin aydan daha hayırlı olan Kadir Gecesini de alıp  Ama Sen gidiyorsun.  Sen gidiyorsun öyle mi?  Gel gitme, bizi böyle sensiz bırakarak  Canımızdan can gidiyor, sen olmayınca Dökülüyor göz yaşları göz pınarlarımızdan Bir sevda, bir ömür gidiyor seninle birlikte Binbir rahmetinle çok alışmıştık biz sana  Yanıyor insanlık, zalim olmuş bir zalimin ateşinde Sen tüm bunları bilerek bizi böyle çaresiz bırakıp Sessizce gidiyorsun, ardına bile bakmadan Sen seneye gelirsin de biz olurmuyuz bilemem Bizi sensiz, sahursuz, teravisiz, hatimsiz bırakıp gitme Ama Sen gidiyorsun.