Bu hafta okuduğum kitap, beni uzun zamandır zihnimi meşgul eden bir gerçeğe yeniden götürdü. Emekli ve işçi üzerinden edebiyat yapıp, samimiyetsiz bir şekilde toplumun sinir uçlarıyla oynayan “tuzu kuruların” retorik nutuklarını düşündüm. Halkın derdiyle hiçbir bağı olmayan, ama halk adına konuştuğunu iddia eden bu kesimin asıl amacı ne emekli ne işçi ne de adalettir. Amaç, kitleleri galeyana getirmekten ibarettir. Ülkeyi önce kültürel olarak yozlaştıranlar, ardından bu yozlaşmayı “modernite” ambalajıyla topluma yutturanlar dün de vardı, bugün de var. Daha da tehlikelisi, bu anlayışın sözcülüğünü azgın bir azınlığa yaptırmalarıdır. Ancak unuttukları bir şey var: Biz onların soylarını, soplarını, geçmişlerini, yani cemaziyelevvellerini çok iyi biliyoruz. Millet de biliyor. Bu ülkede 28 yıl boyunca sandıkla yüzleşemeyenler, ilk sandık önlerine konduğunda ise milletin iradesinden tokadı yediler. O günden bugüne de iktidar yüzü göremediler, göremeyecekler. Çünkü bu millet hafızasız değil. Çünkü bu millet, kimin samimi, kimin maskeli olduğunu ayırt edecek ferasete sahip. Şu gerçeği herkesin net biçimde anlaması gerekiyor: Siyasal iktidar elbette önemlidir. Ancak asıl mesele muktedir olmaktır. Muktedir olmak ise kültürel iktidardan geçer. Kültürel iktidar inşa edilmeden elde edilen siyasal iktidar, rüzgâr gibi gelir geçer. Kalıcı olmaz. Kök salmaz. Toplumu dönüştüremez. Kültür; ilmek ilmek dokunur. Sabır ister, istikrar ister, samimiyet ister. Kültürel alanda varlık gösteremeyen bir siyasal hareket, günü kurtarır ama geleceği inşa edemez. Ve son söz… Şu bilinmelidir ki dünyayı kurtaracak tek hakikat vardır: İSLAM. Ne sahte modernizm, ne ahlaki çöküşü özgürlük diye pazarlayan anlayışlar, ne de köksüz ideolojiler… İnsanlığı adalete, merhamete ve hakikate taşıyacak yegâne yol budur.